ambitus
Latijn
Zelfstandig naamwoord
ambitus m
Verbuiging
enkelvoud | meervoud | |
---|---|---|
nominatief | ambitus | ambitūs |
genitief | ambitūs | ambituum |
datief | ambituī (ambitū) | ambitibus |
accusatief | ambitum | ambitūs |
vocatief | ambitus | ambitūs |
ablatief | ambitū | ambitibus |
Verwijzingen
- s.v. ambitus, in J.B. Kan - H.P. Schröder (ed.), Latijnsch-Nederlandsch Woordenboek, Utrecht, 1864, p. 31.
This article is issued from
Wiktionary.
The text is licensed under Creative
Commons - Attribution - Sharealike.
Additional terms may apply for the media files.