Luc Devoldere
Luc Devoldere (Kortrijk, 1 november 1956) is een Belgisch classicus, schrijver en publicist. In 2002 volgde hij
Luc Devoldere
| ||||
![]() | ||||
Luc Devoldere (2007) | ||||
Algemene informatie | ||||
Geboren | 1 november 1956 | |||
Geboorteplaats | Kortrijk | |||
Land | ![]() | |||
Beroep | Schrijver, publicist | |||
Werk | ||||
Jaren actief | 1994 - heden | |||
Genre | Essay | |||
Dbnl-profiel | ||||
Lijst van Vlaamse schrijvers | ||||
|
Biografie
Devoldere studeerde oude talen en wijsbegeerte aan de universiteit van Kortrijk en Leuven en was van 1978 tot 1996 leraar Latijn en Grieks aan het Sint-Barbaracollege in Gent. In 1994 debuteerde hij als essayist met ‘Grand Hotel Italia. Een reis in de geest‘.
Sinds 1996 is hij verbonden aan de Vlaams-Nederlandse culturele instelling Ons Erfdeel vzw.[1] In 2002 volgde hij Jozef Deleu op als hoofdredacteur en afgevaardigd bestuurder. In 2009 werd hij lid van de Koninklijke Academie voor Nederlandse Taal en Letteren[2] In 2020 raakte bekend dat hij bij Ons Erfdeel - De lage landen - zou stoppen in 2021.[3]
Werk
Als schrijver is Devoldere vooral gekend als essayist. Enkele van zijn werken:
- Wachtend op de barbaren (Lannoo, Tielt, 2002)
- De verloren weg. Van Canterbury naar Rome (Atlas, Amsterdam, 2002)
- Mijn Italië (Atlas, Amsterdam, 2006)
- Lucifers bij de brand. Notities (Atlas, Amsterdam, 2009)
- Tegen de kruideniers. Over talen, Europa en geheugen (De Bezige Bij, Antwerpen, 2014)
Hij vertaalde De as van Gramsci van Pier Paolo Pasolini (Uitgeverij P, Leuven, 2012).
Erkenning
- 2004: Prijs voor Letterkunde van de Vlaamse Provincies voor Wachtend op de barbaren.
Bronnen, noten en/of referenties
|