δάκνω
Ancient Greek
Etymology
From Proto-Indo-European *denḱ- (“to bite”). Cognate with Sanskrit दशति (daśati, “to bite”) and Old English ġetingan (“to press upon”).
Pronunciation
- (5th BCE Attic) IPA(key): /dá.knɔː/
- (1st CE Egyptian) IPA(key): /ˈda.kno/
- (4th CE Koine) IPA(key): /ˈða.kno/
- (10th CE Byzantine) IPA(key): /ˈða.kno/
- (15th CE Constantinopolitan) IPA(key): /ˈða.kno/
Conjugation
Present: δᾰ́κνω, δᾰ́κνομαι
number | singular | dual | plural | ||||||||||
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
first | second | third | second | third | first | second | third | ||||||
active | indicative | δᾰ́κνω | δᾰ́κνεις | δᾰ́κνει | δᾰ́κνετον | δᾰ́κνετον | δᾰ́κνομεν | δᾰ́κνετε | δᾰ́κνουσῐ(ν) | ||||
subjunctive | δᾰ́κνω | δᾰ́κνῃς | δᾰ́κνῃ | δᾰ́κνητον | δᾰ́κνητον | δᾰ́κνωμεν | δᾰ́κνητε | δᾰ́κνωσῐ(ν) | |||||
optative | δᾰ́κνοιμῐ | δᾰ́κνοις | δᾰ́κνοι | δᾰ́κνοιτον | δᾰκνοίτην | δᾰ́κνοιμεν | δᾰ́κνοιτε | δᾰ́κνοιεν | |||||
imperative | δᾰ́κνε | δᾰκνέτω | δᾰ́κνετον | δᾰκνέτων | δᾰ́κνετε | δᾰκνόντων | |||||||
middle/ passive |
indicative | δᾰ́κνομαι | δᾰ́κνῃ, δᾰ́κνει |
δᾰ́κνεται | δᾰ́κνεσθον | δᾰ́κνεσθον | δᾰκνόμεθᾰ | δᾰ́κνεσθε | δᾰ́κνονται | ||||
subjunctive | δᾰ́κνωμαι | δᾰ́κνῃ | δᾰ́κνηται | δᾰ́κνησθον | δᾰ́κνησθον | δᾰκνώμεθᾰ | δᾰ́κνησθε | δᾰ́κνωνται | |||||
optative | δᾰκνοίμην | δᾰ́κνοιο | δᾰ́κνοιτο | δᾰ́κνοισθον | δᾰκνοίσθην | δᾰκνοίμεθᾰ | δᾰ́κνοισθε | δᾰ́κνοιντο | |||||
imperative | δᾰ́κνου | δᾰκνέσθω | δᾰ́κνεσθον | δᾰκνέσθων | δᾰ́κνεσθε | δᾰκνέσθων | |||||||
active | middle/passive | ||||||||||||
infinitive | δᾰ́κνειν | δᾰ́κνεσθαι | |||||||||||
participle | m | δᾰ́κνων | δᾰκνόμενος | ||||||||||
f | δᾰ́κνουσᾰ | δᾰκνομένη | |||||||||||
n | δᾰ́κνον | δᾰκνόμενον | |||||||||||
Notes: | This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation. |
Imperfect: ἔδᾰκνον, ἐδᾰκνόμην
number | singular | dual | plural | ||||||||||
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
first | second | third | second | third | first | second | third | ||||||
active | indicative | ἔδᾰκνον | ἔδᾰκνες | ἔδᾰκνε(ν) | ἐδᾰ́κνετον | ἐδᾰκνέτην | ἐδᾰ́κνομεν | ἐδᾰ́κνετε | ἔδᾰκνον | ||||
middle/ passive |
indicative | ἐδᾰκνόμην | ἐδᾰ́κνου | ἐδᾰ́κνετο | ἐδᾰ́κνεσθον | ἐδᾰκνέσθην | ἐδᾰκνόμεθᾰ | ἐδᾰ́κνεσθε | ἐδᾰ́κνοντο | ||||
Notes: | This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation. |
Future: δήξομαι, δηχθήσομαι
number | singular | dual | plural | ||||||||||
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
first | second | third | second | third | first | second | third | ||||||
middle | indicative | δήξομαι | δήξῃ, δήξει |
δήξεται | δήξεσθον | δήξεσθον | δηξόμεθᾰ | δήξεσθε | δήξονται | ||||
optative | δηξοίμην | δήξοιο | δήξοιτο | δήξοισθον | δηξοίσθην | δηξοίμεθᾰ | δήξοισθε | δήξοιντο | |||||
passive | indicative | δηχθήσομαι | δηχθήσῃ | δηχθήσεται | δηχθήσεσθον | δηχθήσεσθον | δηχθησόμεθᾰ | δηχθήσεσθε | δηχθήσονται | ||||
optative | δηχθησοίμην | δηχθήσοιο | δηχθήσοιτο | δηχθήσοισθον | δηχθησοίσθην | δηχθησοίμεθᾰ | δηχθήσοισθε | δηχθήσοιντο | |||||
middle | passive | ||||||||||||
infinitive | δήξεσθαι | δηχθήσεσθαι | |||||||||||
participle | m | δηξόμενος | δηχθησόμενος | ||||||||||
f | δηξομένη | δηχθησομένη | |||||||||||
n | δηξόμενον | δηχθησόμενον | |||||||||||
Notes: | This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation. |
Aorist: ἔδᾰκον, ἐδᾰκόμην, ἐδήχθην
number | singular | dual | plural | ||||||||||
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
first | second | third | second | third | first | second | third | ||||||
active | indicative | ἔδᾰκον | ἔδᾰκες | ἔδᾰκε(ν) | ἐδᾰ́κετον | ἐδᾰκέτην | ἐδᾰ́κομεν | ἐδᾰ́κετε | ἔδᾰκον | ||||
subjunctive | δᾰ́κω | δᾰ́κῃς | δᾰ́κῃ | δᾰ́κητον | δᾰ́κητον | δᾰ́κωμεν | δᾰ́κητε | δᾰ́κωσῐ(ν) | |||||
optative | δᾰ́κοιμῐ | δᾰ́κοις | δᾰ́κοι | δᾰ́κοιτον | δᾰκοίτην | δᾰ́κοιμεν | δᾰ́κοιτε | δᾰ́κοιεν | |||||
imperative | δᾰ́κε | δᾰκέτω | δᾰ́κετον | δᾰκέτων | δᾰ́κετε | δᾰκόντων | |||||||
middle | indicative | ἐδᾰκόμην | ἐδᾰ́κου | ἐδᾰ́κετο | ἐδᾰ́κεσθον | ἐδᾰκέσθην | ἐδᾰκόμεθᾰ | ἐδᾰ́κεσθε | ἐδᾰ́κοντο | ||||
subjunctive | δᾰ́κωμαι | δᾰ́κῃ | δᾰ́κηται | δᾰ́κησθον | δᾰ́κησθον | δᾰκώμεθᾰ | δᾰ́κησθε | δᾰ́κωνται | |||||
optative | δᾰκοίμην | δᾰ́κοιο | δᾰ́κοιτο | δᾰ́κοισθον | δᾰκοίσθην | δᾰκοίμεθᾰ | δᾰ́κοισθε | δᾰ́κοιντο | |||||
imperative | δᾰκοῦ | δᾰκέσθω | δᾰ́κεσθον | δᾰκέσθων | δᾰ́κεσθε | δᾰκέσθων | |||||||
passive | indicative | ἐδήχθην | ἐδήχθης | ἐδήχθη | ἐδήχθητον | ἐδηχθήτην | ἐδήχθημεν | ἐδήχθητε | ἐδήχθησᾰν | ||||
subjunctive | δηχθῶ | δηχθῇς | δηχθῇ | δηχθῆτον | δηχθῆτον | δηχθῶμεν | δηχθῆτε | δηχθῶσῐ(ν) | |||||
optative | δηχθείην | δηχθείης | δηχθείη | δηχθεῖτον, δηχθείητον |
δηχθείτην, δηχθειήτην |
δηχθεῖμεν, δηχθείημεν |
δηχθεῖτε, δηχθείητε |
δηχθεῖεν, δηχθείησᾰν | |||||
imperative | δήχθητῐ | δηχθήτω | δήχθητον | δηχθήτων | δήχθητε | δηχθέντων | |||||||
active | middle | passive | |||||||||||
infinitive | δᾰκεῖν | δᾰκέσθαι | δηχθῆναι | ||||||||||
participle | m | δᾰκών | δᾰκόμενος | δηχθείς | |||||||||
f | δᾰκοῦσᾰ | δᾰκομένη | δηχθεῖσᾰ | ||||||||||
n | δᾰκόν | δᾰκόμενον | δηχθέν | ||||||||||
Notes: | This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation. |
Perfect: δέδηγμαι
number | singular | dual | plural | ||||||||||
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
first | second | third | second | third | first | second | third | ||||||
middle/ passive |
indicative | δέδηγμαι | δέδηξαι | δέδηκται | δέδηχθον | δέδηχθον | δεδήγμεθᾰ | δέδηχθε | δεδήκᾰται | ||||
subjunctive | δεδηγμένος ὦ | δεδηγμένος ᾖς | δεδηγμένος ᾖ | δεδηγμένω ἦτον | δεδηγμένω ἦτον | δεδηγμένοι ὦμεν | δεδηγμένοι ἦτε | δεδηγμένοι ὦσῐ(ν) | |||||
optative | δεδηγμένος εἴην | δεδηγμένος εἴης | δεδηγμένος εἴη | δεδηγμένοι εἴητον/εἶτον | δεδηγμένω εἰήτην/εἴτην | δεδηγμένοι εἴημεν/εἶμεν | δεδηγμένοι εἴητε/εἶτε | δεδηγμένοι εἴησᾰν/εἶεν | |||||
imperative | δέδηξο | δεδήχθω | δέδηχθον | δεδήχθων | δέδηχθε | δεδήχθων | |||||||
middle/passive | |||||||||||||
infinitive | δεδῆχθαι | ||||||||||||
participle | m | δεδηγμένος | |||||||||||
f | δεδηγμένη | ||||||||||||
n | δεδηγμένον | ||||||||||||
Notes: | This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation. |
Pluperfect: ἐδεδήγμην
number | singular | dual | plural | ||||||||||
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
first | second | third | second | third | first | second | third | ||||||
middle/ passive |
indicative | ἐδεδήγμην | ἐδέδηξο | ἐδέδηκτο | ἐδέδηχθον | ἐδεδήχθην | ἐδεδήγμεθᾰ | ἐδέδηχθε | ἐδεδήκᾰτο | ||||
Notes: | This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation. |
Derived terms
- ἀμφιδάκνω (amphidáknō)
- ἀναδάκνω (anadáknō)
- ἀντιδάκνω (antidáknō)
- ἀποδάκνω (apodáknō)
- δακνάζω (daknázō)
- δακνώδης (daknṓdēs)
- διαδάκνω (diadáknō)
- ἐνδάκνω (endáknō)
- ἐπιδάκνω (epidáknō)
- ἐπιδακνώδης (epidaknṓdēs)
- καταδάκνω (katadáknō)
- συνδάκνω (sundáknō)
- ὑπερδάκνω (huperdáknō)
- ὑποδάκνω (hupodáknō)
Related terms
Further reading
- δάκνω in Liddell & Scott (1940) A Greek–English Lexicon, Oxford: Clarendon Press
This article is issued from
Wiktionary.
The text is licensed under Creative
Commons - Attribution - Sharealike.
Additional terms may apply for the media files.